Thursday, January 8, 2009
MTU ရဲ႕ တခ်ိန္က ကၽြဲမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ....
အတိတ္ကို လြမ္းလို႔
ကေလးဆန္ခဲ့ျပီး ခုခ်ိန္မွာ ရီစရာျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြဲတစ္ေကာင္ရဲ႕ ရူးသြပ္မႈေလးပါ
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၃ ရဲ႕ တေန႔ေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြဲတေကာင္ မာနေတြ ျပိဳင္ခဲ့တာ
ဘယ္သူႏိုင္ခဲ့လဲေတာ့ မေမးၾကနဲ႔ေပါ့ေနာ္ ...
အျဖစ္အပ်က္ေလးက ဒီလိုဗ် အဟိ ...
ကၽြန္ေတာ္ က စစ္တုရင္ ကစားတာ အေတာ္ ၀ါသနာၾကီးတယ္ေလ အဲဒီတုန္းကေပါ့
ကၽြန္ေတာ္ အကို တစ္ေယာက္နဲ႔ အဲဒီ ကၽြဲရဲ႕ ခုတင္ေပၚမွာ စစ္တုရင္ ကစားေနတာ ပြဲရိွန္ကလဲ ေကာင္းေနတယ့္ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖယ္ေပးဖို႔ လာေျပာတာ ... ဒီကလဲ ပြဲရိွန္ေကာင္းေနေတာ့ ျပီးေအာင္ ကစားခ်င္တာေပါ့
ဒါေပမယ့္ ....
အင္းေလ သူ႔ဘက္က စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ မွန္ပါတယ္
အိပ္ခ်င္လို႔ ဖယ္ခိုင္းတာပဲေလ
အဲဒါကို အလိုက္မသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ စိတ္ဆိုးျပီး ဖယ္ေပးလိုက္မိတာ ...
ေနာက္ေန႔ မနက္လဲ ေရာက္ေရာဗ်ာ အဲဒီကၽြဲက အေနာ့ကို စကားေျပာေတာ့ဘူးဗ် ...
ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ကလဲ လူသာေသးတာ စေနသား စိတ္ၾကီးတယ္ဆိုေတာ့ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲေပါ့
သူေတာင္ ေနႏိုင္တာ ကိုလဲ ေနႏိုင္ရမွာေပါ့ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေနခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ ....
ဒါနဲ႔ အဲဒီကၽြဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိရင္ အရင္ ျမင္တဲ့သူက စေရွာင္တာေပါ့ ဟဲ ဟဲ
အဲလို လုပ္ရျပီဆိုရင္ ဘာရယ္ေၾကာင့္ေတာ့ သိဘူး ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ကို ရီခ်င္တာ ...
ဒါေပမယ့္ သူ႔ေရွ႕မွာလဲ မရီရဲဘူး
ဘယ္ ရီရဲမလဲ သူက ကၽြဲဆိုေတာ့ အဟီး ေၾကာက္တာေပါ့ ...
ဒီိလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ......
တေန႔ ကၽြဲျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ေမြးေန႔မွာ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ၃ လေလာက္ စကားမေျပာပဲ စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ အဲဒီကၽြဲက ဘာစိတ္ကူးေပါက္သြားတယ္ မသိဘူး ကၽြန္ေတာ့ကို လာေခၚတယ္ဗ်ာ ...
အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္ တကယ္လို႔ သူသာ စမေျပာခဲ့ဘူးဆိုရင္ <..............>
အရင္က ဘာပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အရမ္းခင္ၾကတဲ့ ကၽြဲညီေနာင္ေတြပါပဲဗ်ာ ...
သတိရတယ္ ကၽြဲမေရ ......
မင္းနဲ႔ငါ ေနာက္ထပ္ အဲလိုမ်ိဳးအျဖစ္ ျဖစ္လာမယ္ မထင္ေတာ့ဘူးေနာ္
တကယ္လို႔ MTU မွာ မင္းနဲ႔ငါ ျပန္ဆံုၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ........ ဟဲ ဟဲ
P.S: <..............> ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေတြးၾကည့္ၾကပါေတာ့ေနာ္
Monday, December 29, 2008
New Year Resolution ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္လူသစ္
ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္ လူသစ္ နဲ႔ ဘ၀သစ္ ကုိ ဘယ္လုိအစီအစဥ္ေတြနဲ႔ ၿဖတ္သန္းမလဲ။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကုိ ဘယ္လုိ အက်ိဴးက်ိဴးရွိရွိသုံးမလဲ ဆုိတာ တစ္ဦးခ်င္းစီက ပုိ႔စ္ေလးေတြ တင္ေပးၾကပါဦး။
ေၿပာလုိ႔မရတာေတြေတာ႔ ခ်န္ထားေပါ႕ဗ်ာ....။ ဟဲ...........ဟဲ...။
ေကာင္းတမန္
BBrothers
ေနရာ။ ။မႏၱေလးနည္းပညာ တကၠသုိလ္၊ ၿပင္စည္ေဆာင္။
အခ်ိန္။ ။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ရဲ႕ တခုေသာ နံနက္ေစာေစာ။
အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ က်ဴပ္ေတာင္ မႏုိးေသးဘူး။
နံနက္အေစာၾကီးမွာ တံခါးေခါက္သံတခ်ိဴ႕ ၾကားလုိက္ရတယ္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ မ်က္လုံးေတြကုိ ပြတ္သပ္ရင္း က်ဴပ္တံခါးဆီကုိ သြားရင္း ေတြးေနမိတယ္။ ငါ႔ကုိ နံနက္ေစာေစာ ဘယ္သူမွ တံခါးလာမေခါက္တတ္ပါဘူးလုိ႔။ တံခါးဆီကုိေရာက္ေတာ႔ ဖြင္႔ၿပီး corridor တေလွ်ာက္ တံခါးေခါက္သူေတြကုိ ရွာမိတယ္။
“ဟင္…………..။ ဘယ္သူမွ မရွိပါလား…။ မနက္အေစာၾကီး ငါ႔ကုိ သရဲမ်ားေၿခာက္ေနၿပီလား။ အင္း……ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး”
လုိ႔ ေတြးရင္း ၿပန္၀င္အိပ္ဖုိ႔ တံခါးပိတ္မယ္လုိ႔ ၾကံေနတုန္း။
Corridor ထိပ္က ဘုရားခန္းေထာင္႔မွာ ကြယ္ပုန္းေနရာက ထြက္လာတဲ႔ သူတခ်ိဴ႕ ကုိေတြ႔လုိက္ရတယ္။ လူေတြကလည္း ၿပဳံးရယ္ၿပီး နည္းနည္း အားနာေနပုံလည္း ေပါက္ေနၾကတယ္။
အင္း ေၿပာဖုိ႔ ေမ႔ေနလုိ႔ဗ်။ ၿပင္စည္ေဆာင္မွာ က်ဴပ္ ေနတဲ႔ အခန္းက သုံးထပ္မွာ။ သုံးထပ္ကုိ အလယ္မွာ ဘုရားခန္း ထားၿပီး အေရွ႕ ဘက္ၿခမ္း နဲ႔ အေနာက္ဘက္ၿခမ္း ခြဲထားတယ္။ က်ဴပ္ အခန္းက အေနာက္ဘက္ၿခမ္းမွာမွ ဘုရားခန္း နဲ႔ ကပ္လ်က္ အခန္းပဲ။ အခန္းနံပါတ္က ၉၉။
အဲလုိ မနက္အေစာၾကီးအားမနာပဲ အခန္းတံခါးကုိ လာေခါက္ၿပီးမွ အားနာခ်င္ေယာင္ဆာင္သူေတြက ေတာ႔ ေဘာက္ကေလး၊ေဘာက္ၾကီး၊ အမ္အမ္တီ နဲ႔ ပစ္တုိင္းေထာင္တုိ႔ပါပဲ။ ရည္ရြက္ခ်က္ကေတာ႔ လစာ ထုတ္ခ်င္လုိ႔႔ပါ။
အဲဒီတုန္းက အတန္းၾကီးေတြက အတန္းငယ္ေတြကုိ လစာ ထုတ္ေပးရတယ္ဗ်။ မေန႔ညက လစာ ရရခ်င္း သူတုိ႔ကုိ သြားရွာေတာ႔ အခန္းထဲမွာ မရွိၾကဘူး။ က်ဴပ္ကလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာေတာ႔ လစာ ကုိ ရရခ်င္း သူတုိ႔ ကုိ ထုတ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လကုန္ရယ္ဆုိ ေက်ာင္းသားေတြမွာ ေရက ၿပတ္ေနတတ္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ကုိ အခန္းထဲမွာ မေတြ႔ေတာ႔ က်ဴပ္လည္း ကုိယ္႔အခန္းကုိ ၿပန္တက္ၿပီး အိပ္လုိ္က္ေတာ႔တယ္။ ေနာက္ေန႔မွ သူတုိ႔ဆီ သြားေပးမယ္ေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ မနက္အေစာၾကီးမွာ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာေတြ ခုလုိ အားမနာပဲ လာႏုိးေတာ႔တာပဲ။ ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေဆာင္က ေကြ်းတဲ႔ မနက္စာ ဆန္ၾကမ္း ထမင္းေၾကာ္ကုိ ေန႔တုိင္းစားရလြန္းလုိ႔ မုန္းေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ လစာထုတ္ရက္ေတြမွာ မနက္စာ ကုိ ေဒၚဂြက္၊ ေက်ာ္သူေဆြ၊ ကုိၾသ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းထိပ္က လဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ၿမိဳးၿမိဳးၿမက္ၿမက္ေလး ဆြဲလုိက္ခ်င္ၾကတာေလ။
ဒီလုိ နဲ႔ လစာထုတ္ေပးရင္း သူတုိ႔ အဖြဲ႔ နဲ႔ က်ဴပ္လည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ၿဖစ္သြားခဲ႔တယ္။
စတတ္ ေနာက္တတ္လြန္းတဲ႔ ပစ္တုိင္းေထာင္က ေတာ႔ အၿမဲတမ္း စလုိက္ ေနာက္လုိက္ နဲ႔ ဟာသေတြ ေႏွာေနတတ္တယ္။
ကဗ်ာဆရာလုိလုိ၊ အလြမ္းသမားလုိလုိ၊ ဘာလိုလုိ ညာလုိလုိ က ေဘာက္ကေလး။
မႈံေတေတ နဲ႔ မအုံတအုံ ေနတတ္တာက အမ္အမ္တီ။
ရုပ္တည္နဲ႔ အရႊမ္းေဖာက္တတ္ၿပီး ေၿမာက္ၾကြေၿမာက္ၾကြ နဲ႔ က ေဘာက္ၾကီး။
ေနာက္ေတာ႔ ရုပ္တည္ နဲ႔ လုပ္စားတတ္တဲ႔ အင္ဖက္နတီ။
စကားလုံးထြားထြားေတြနဲ႔ ေဂါက္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေနတတ္တဲ႔ ေမာင္သန္႔ တုိ႔လည္း က်ဴပ္တုိ႔ အဖြဲ႔မွာ တုိးလာတယ္။
သတိရမိဆုံး၊ အလြမ္းရဆုံးကေတာ႔ အမ္တီယူရဲ႕ ေဆာင္းညေတြပါ။
ေဆာင္းညေတြဆုိ အေဆာင္ေခါင္မုိးေပၚ တက္ၿပီး လန္ဒန္ စီးကရက္ကုိ တၿမိဳက္ၿမိဳက္ တစိမ္႔စိမ္႔ ေသာက္ရင္း အမ္တီယူကုိ ေနာက္ခံအလွဆင္ထားတဲ႔ ၿမခေနာက္၊စိန္ခေနာက္ နဲ႔ ေရတံခြန္ေတာင္ေတြကုိ ၾကည္႔ေနရတဲ႔ အရသာဟာ တကယ္ ဘာနဲ႔မွကုိ မလဲႏုိင္ဘူးဗ်ာ။
ရန္ကင္းေတာင္၊ က်ဴိက္ထီးရုိးေတာင္ နဲ႔ ေရတံခြန္ေတာင္ ေၾကာေတြမွာ ေဆာင္းအကုန္၊ ေႏြအကူး ေတာမီးေတြ ေလွာင္ေနတဲ႔ သဘာ၀ရႈခင္းဟာ တကယ္ ကုိ ရႈမၿငီးပါပဲ။ ေတာမီးဟာ ေတာင္ခါးပန္း တေလွ်ာက္ ၿမက္ပင္ေၿခာက္ရွိရာကုိ ဦးတည္ ေလွာင္ေနေတာ႔ မီးေလွာင္ေနတဲ႔ ပုံစံေတြဟာ တေတာင္နဲ႔ တေတာင္ မတူၾကဘူး။ တခါတေလ စက္၀ုိင္းပုံ။ အသည္းႏွလုံးပုံက အစ။ ဂ ငယ္ ပုံေတြ။ အစုံပါပဲ။
မႏၱေလးေတာင္ေပၚက လွ်ပ္စစ္မီးေတြ၊ မႏၱေလး ရဲ႕ လမ္းေတြက လွ်ပ္စစ္မီးေတြ။ ဟုိး…စစ္ကုိင္းေတာင္ေၾကာက လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ကုိလည္း အေဆာင္ေခါင္မုိးေပၚကေန ၿမင္ေနရတယ္။ေဆာင္းရဲ႕ ႏွင္းမႈံေတြနဲ႔ အတူ လွပတဲ႔ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကုိ ေရးဆြဲေနရသလုိပဲ။ ေတာမီးေတြ၊ လွ်ပ္စစ္မီးေတြဟာ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံမွာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ ဆြဲထားတဲ႔ လက္ရာေၿမာက္ ေကာက္ေၾကာင္းေတြလုိ ေကာင္းကင္မွာ လုိင္းေတြ အလုိလုိ ေရးၿခစ္ေနၾကတယ္။
ေဆာင္းတြင္းရဲ႕ အေအးဓါတ္ကလည္း ကုိယ္ထဲကုိ စိမ္႔၀င္။
ႏွင္းေတြက မႈံမႈံေလးပဲ မီးအလွေတြ နဲ႔ သဟဇာတ သင္႔လုိ႔။
ေဆးလိပ္ကုိ ရႈရႈိက္ရတဲ႔ အရသာက လည္း ဘာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္း ငယ္စဥ္ကအေၾကာင္း၊ ဘ၀အေၾကာင္း၊ လုိက္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း၊ ရည္စားေဟာင္းေတြ အေၾကာင္း။ စုံလုိ႔ပဲ။ ဘ၀ ရသ၊ ဒႆန နဲ႔ တခါတေလ ဘာမွ မဟုတ္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြ လည္း ပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက ္စၾက၊ ေနာက္ၾက။ စကားနာလည္း ထုိးၾကေသးတယ္။
အဲဒီ အခုိက္အတန္႔ ေလးဟာ ေအးခ်မ္းတဲ႔ ေနရာေလး တခုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုဆုံမိေနသလုိေလး ခံစားရတယ္။ ဘ၀ အေမာေတြလည္း ေပ်ာက္သြားရသလုိ ခံစားမိတယ္။ တကယ္ အဲဒီ တခဏေလး ကုိ ကုန္ဆုံးမသြားေစခ်င္ဘူး။
ညဥ္႔နက္ေလ အေအးဓါတ္က ပုိစိမ္႔ေလ။ လန္ဒန္တစ္ဘူးကလည္း တစ္လိပ္ႏွစ္လိပ္ပဲ က်န္ေတာ႔ တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ အသားကုန္ ႏွေၿမာေနၿပီ။ အခန္းကုိေတာင္ ၿပန္မအိပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ စကားကလည္း အဲလုိ အခ်ိန္ဆုိ အမွန္တကယ္ အရွိန္ပုိေကာင္းေနၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ အေအးဓါတ္က လြန္ကဲ လာတဲ႔ အခ်ိန္၊ ေဆးလိပ္လည္း ကုန္သြားရင္ ႏွေၿမာေၿမာ နဲ႔ပဲ အခန္းကုိ ၿပန္အိပ္ၾကရတယ္။ တခါတေလက်ေတာ႔လည္း အခန္း တခန္းခန္းမွာ စုၿပီး စကားဆက္ေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္။
တကယ္ဗ်ာ…………………..။
အမ္တီယူ က အဲလုိ ညေတြကုိ ၿပန္လုိခ်င္ပါေသးတယ္….။
သူငယ္ခ်င္း အရင္းအၿခာလုိ၊ ညီအစ္ကုိ လုိ ခင္မင္ရတဲ႔………..BBrothers ေတြ နဲ႔ ၿပန္ေတြ႔ခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ……..။
တေန႔ေန႔ေပါ႔………….။ ဘ၀က ေစာစီးစြာ တေယာက္ေယာက္ကုိ မယူငင္သြားခင္ BBrothers အားလုံး ၿပန္ဆုံခြင္႔ရၾကဦးမယ္ဆိုရင္။ အမ္တီယူ ညေတြလုိ ညမ်ိဴးေတြ ၿပန္ခံစားခြင္႔ ရွိဦးမယ္ ဆုိရင္……………………..။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ တေယာက္မွ မက်န္ပဲ တဖြဲ႔လုံး ၿပန္ဆုံခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ…………..။
